| Naar agenda | DUIKVERSLAG | |||
| Datum | Duikplaats | Duikleider | Deelnemers | |
| 22 augustus 2010 | Bootduik (keeten 10, Quaak) | Gerard Baljon | Karin Verschoor, Leendert Smit, Gerard v/d Pluijm, Jan Vermeulen, 1 pinguin | |
| Weer | Aanvankelijk zonnig maar later bewolkt. Spatje regen zo nu en dan. Luchttemp 23-24°. Wind 3-4 Beaufort | |||
| Omstandigheden | Bij keeten 10 zeer slecht zicht, lichte stroming. Bij de Quaak 4 meter zicht, geen stroming, Watertemp 18-19°(?). | |||
Gedurende de voorgaande week varieërden de weersvoorspellingen van zonnig en warm tot regen en storm. Karin belde op zondagmorgen nog met Leendert of het allemaal wel doorging. Hij wist het natuurlijk ook niet maar hield zich groot: 'Natuurlijk gaat het door!'.
Rijdend richting Bruinisse klaarde het zienderogen op al stond er wel een aardig windje. Eenmaal aan boord viel ook dat wel mee. De enige Pinguin duiker moest om 19:00 uur op Schiphol zijn dus die kon maar met 1 duik meedoen (hij moest vliegen dus je zou zeggen: hij mocht helemaal niet duiken...). Helga was weer zo goedertieren om hem na die eerste duik weer in Bru af te zetten. Hij had een uurtje of 8 om te ontgassen.
Die eerste duik viel niet mee, qua zicht dan. Zo slecht maak je het niet veel mee. Er hing een ondoordringbare mist onder water en foto's maken was lastig. Toch doken Karin en Leendert nog 57 minuten omdat L. per sé die bruine plooislakken wilde fotograferen. De rest was er toen al lang uit natuurlijk.
Nadat we onze luchtreiziger in Bru hadden afgezet kwam de vraag op: Waar nu naartoe? Volgens de eerste wet van Helga is het zicht bij de brug rechtevenredig met het zicht bij Keeten 10 dus daar konden we beter niet naartoe gaan. De tweede wet van Helga luidt dat je dan naar de overkant van de OS moet want daar kon het zicht best wel eens veel beter zijn.
Richting Stavenisse dan maar. Helga wist een leuke plek vlakbij 'De Quaak'. We waren er wel eens eerder geweest maar toen konden we de plek niet goed vinden. Nu wel, dus Jaap wierp een boeitje om deze plek te markeren. Toen was het wachten op de kentering.
Rond 14:45 gingen we te water. Volgens Helga moesten we gewoon bij het achterschip naar beneden. Het was daar nog geen 4 meter diep. Het klopte als een bus. Wat een verschil met de eerste duik. Weids zicht en ook nog eens een hele mooie plek. We lagen boven een bijna ronde bult die van top tot teen was begroeid met alles wat Zeeland onder water te bieden heeft. Daaroverheen banjerden hele grote kreeften. Dit was duidelijk een plek waar vrijwel nooit op wordt gedoken en zeker vor herhaling vatbaar.
